Benlik kavramı,bireyin fiziksel ve zihinsel özelliklerinin toplamı ve sahip olduğu bütün özelliklerle ilintili olarak kendini değerlendirmesi olarak tanımlanabilir.Benlik algısı,yetişkinlerin çocuğa yönelik sözel veya sözel olmayan tavırları ile oluşmaya başlar.Çocuğun ailede sevilip sevilmemesi,zeki yada aptal olarak görülmesi,hep onun kendisine ilişkin bir imge oluşturmasına etki edebilir.Çocuğun psiko-sosyal gelişim evrelerinde,doğumla beraber başlayan ve bir yaşına kadar devam eden dönem, ‘’temel güven duygusu’’nun oluştuğu bir dönem olarak kabul edilmektedir.Bu güven duygusu,annesine yada bakıcısına güvenme ve bu kişilere bağlanma olarak başlar.Bağlanmanın verdiği güven duygusu ve kazanılan güçle beraber kendine güvenme(özgüven) duygusu gelişir.Bebeklikten ergenliğe kadar oluşan dönem,özgüven duygusunun gelişmesi ve oluşması bakımından önemli olmakla birlikte,aslında bu gelişim,insanın yaşam boyu edindiği deneyimlerden etkilenerek sürer.Yetişkinler çocuğun bir becerisini beğenip alkışlamadıklar vakit çocuk,yeteneklerinin kendisinden beklenilenleri karşılamadığı endişesine kapılabilir.Örneğin ilk kez ayakkabılarını kendi başına giymeyi başarabilen bir çocuk,gururla babasına gösterir ve baba,umursamayarak ‘’ayakkabılarını ters giymişsin’’ derse bu baba,çocuğun gösterdiği çabanın ne kadar önemli bir kazanç olduğunu gözden kaçırmış olur.
Oysa çocuk,ilk kez ayakkabılarını giymeyi başarabildiği için övgüyü hak etmişti.Erken çocukluk döneminde çocuğun bir işlevde ustalaşması için,yetişkinler tarafından desteklenmeye ihtiyacı vardır.Temelde önemli olan başarı değil,çabadır.Başarının sürekli vurgulanarak ödüllendirilmesi ise kaygıya yol açabilir.

Facebook'ta Paylaş